ตอนที่ 3 หลงเส้นทางสุดพรมแดน

ตอนที่ 3 หลงเส้นทางสุดพรมแดน

ใบหน้าอันแข็งทื่อและดำทะมึนของหัวแพะไม้จ้องมองดันแคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเดินเรือ ดวงตาซึ่งทำจากศิลานิลราวกับมีแสงประหลาดไหลเวียนอยู่—อันที่จริงเจ้านี่ไม่น่าจะมีความสามารถในการแสดงสีหน้าได้เลย แต่ดันแคนกลับอ่านความคาดหวังบางอย่างออกได้จากใบหน้าไม้นั้นอย่างชัดเจน

และในความเป็นจริง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หัวแพะเร่งเร้าให้เขา "กางใบเรือออกเดินทาง" ทุกครั้งที่เขามาที่นี่ มันก็จะเซ้าซี้เช่นนี้เสมอ

เขากระทั่งรู้สึกว่าเรือทั้งลำกำลังเร่งเร้าตัวเองอยู่ เพื่อให้เขายุติการลอยเคว้งกลางทะเลอย่างไร้จุดหมายนี้เสียที และรีบกางใบเรือกลับสู่เส้นทางที่ถูกต้องโดยเร็ว

ทว่าดันแคนกลับเงียบขรึมลง ใบหน้าที่ดูน่าเกรงขามโดยกำเนิดของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ท่ามกลางความเงียบงันและการใช้ความคิด เขาตระหนักถึงปัญหาหลักสองประการได้อย่างชัดเจน: