Chapter 0193

ตอนที่ 193 ตะลึงงันทั้งสี่ทิศ คุณค่าทางวรรณศิลป์ที่น่าสะพรึง

การแสดงจบลง แม้แต่ตัวซูเฉินเองก็ไม่รู้ว่าเขาลงจากเวทีมาได้อย่างไร

ต้องบอกเลยว่าความรู้สึกที่ตกค้างของเพลง “ฝนเหนือชิงหมิง” นั้นรุนแรงจริง ๆ ไม่เพียงแค่ผู้ชมในฮอลล์เท่านั้น แม้แต่ซูเฉินที่เป็นผู้ร้องเองก็ยังน้ำตารื้นออกมาโดยไม่รู้ตัว

หลังเวทีซูเฉินเหม่อมองเพดานอย่างว่างเปล่า ไม่แน่ว่าอาจกำลังรำลึกถึงตัวเองในอดีต หรือไม่ก็กำลังคิดถึงใครบางคนที่คุ้นเคย

ไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ จนกระทั่งมีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น จึงดึงสติให้เขาหลุดจากภวังค์

“นี่ ฉันถามหน่อยเถอะพ่ออัจฉริยะซูของเรา กำลังคิดถึงแม่สาวบ้านไหนอยู่เหรอ”