กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 144 ให้ตายสิ เหล่าปี้
รุ่งเช้า ขณะที่ซูเฉินยังคงอยู่ในห้วงนิทรา เสียงริงโทนอันหนวกหูก็ขัดจังหวะความฝันของเขา
เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาก็รู้สึกทั้งขำทั้งน้ำตาตกในชั่วขณะ มันคือสายเรียกเข้าจากฉินเซียวอวิ๋น
“อาจารย์ๆ วันนี้อย่าลืมมาดูพวกเรานะ”
เมื่อฟังเสียงที่ส่งมาจากปลายสาย มุมปากของซูเฉินก็ปรากฏรอยยิ้มขมขื่น
ไม่จำเป็นต้องรับสายด้วยซ้ำ ทันทีที่เห็นชื่อฉินเซียวอวิ๋น เขาก็รู้แล้วว่าเจ้าเด็กนี่จะพูดอะไร
“เอาล่ะ รู้แล้ว”
หลังจากตอบกลับสั้นๆ ซูเฉินก็วางสายและมุดหัวเข้าไปในผ้าห่มเพื่อหลับต่อทันที