กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 80 ประกาศรับเพลงจากทางการ
“ขอบคุณมาก”
หวังเชาเจี๋ยโค้งคำนับให้ซูเฉิน นอกเหนือจากความซาบซึ้งแล้ว น้ำเสียงของเขายังเจือไปด้วยความสะอื้น
เมื่อเห็นดังนั้น ซูเฉินไม่ได้ห้ามเขา เพราะเขารู้ดีว่าความทระนงที่ฝังอยู่ในกระดูกของหวังเชาเจี๋ยนั้น ไม่อนุญาตให้ใครมารบกวนได้เลย
ครู่ใหญ่ต่อมา หวังเชาเจี๋ยยืดตัวตรงขึ้นแล้วมองซูเฉินด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
ณ วินาทีนี้ แม้ในใจเขาจะมีคำพูดนับพันนับหมื่น แต่เมื่อถึงริมฝีปากกลับแปรเปลี่ยนเป็นการโผเข้ากอดซูเฉินแน่นอย่างกะทันหัน
“พอแล้ว ๆ จะขาดใจตายแล้ว”
ซูเฉินตบมือหวังเชาเจี๋ยเบา ๆ เขาไม่ได้ล้อเล่น หากถูกกอดแบบนี้ต่อไป เขาคงขาดออกซิเจนเข้าจริง ๆ