กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 57 คืนข้ามปี
“หึหึ ดูท่าเซิ่งซื่อเอนเตอร์เทนเมนต์จะเป็นเหมือนคำร่ำลือจริงๆ มีหลักการไม่เบาเลยนะ”
ในขณะที่มองดูเว่ยเซินโม่ซึ่งมีสีหน้าไม่พอใจ หลินจวิ้นเฟิงก็หัวเราะออกมาอย่างสดใส
เมื่อได้ยินดังนั้น เว่ยเซินโม่ก็กำหมัดแน่น สายตานั้นราวกับหมาป่าที่หิวโหย หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ คาดว่าหลินจวิ้นเฟิงคงตายไปนับพันครั้งแล้ว
น่าเสียดายที่สายตาไม่สามารถฆ่าคนได้ อีกทั้งต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ ต่อให้ในใจของเว่ยเซินโม่จะหงุดหงิดเพียงใด เขาก็ทำได้เพียงอดทนเอาไว้
“หึ น้ำไม่ไหลเรือก็ยังต้องวนกลับมาพบกันใหม่ คุณหลิน ไว้พบกันใหม่”
หลังจากยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง เว่ยเซินโม่ก็ทิ้งท้ายประโยคนั้นไว้อย่างหนักแน่น ก่อนจะหันหลังเดินจากไปจากสถานที่นั้น