กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 38 ฉันนี่แหละเวิ่นเฟิง
“ดังเหรอ?”
หวังหลีกะพริบตาถี่ๆ มองซูเฉินด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ส่วนอู๋โต้วโต้วก็แสดงสีหน้าคาดหวังออกมาเช่นกัน
“พูดบ้าอะไรน่ะ พวกเราเด็กภาควิชาขับร้อง ไม่มีใครไม่อยากดังหรอก ไม่อย่างนั้นจะมาเรียนด้านนี้ทำไม?”
“ฉันนี่ฝันถึงทุกวันเลยว่าอยากเป็นซุปเปอร์สตาร์ ยืนอยู่บนเวทีแล้วมีความสุขกับการที่ผู้คนนับหมื่นจับจ้องมาที่ฉัน”
อู๋โต้วโต้วพูดด้วยสีหน้าจริงใจ ส่วนหวังหลีที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าตาม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูเฉินก็ยิ้มบางๆ
สภาพเสียงของสองคนนี้จริงๆ แล้วไม่ได้แย่เลย แต่รูปร่างหน้าตากลับยังขาดไปนิด