เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ลุกขึ้นให้หมด”
หลินโม่จับกรอบประตูไว้ ไม่ได้ยื่นมือไปดึงกู้ถิงเฟิงขึ้นมา ในโถงทางเดินมีคนยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแล้ว กล้องเคลื่อนผ่านไหล่ของผู้ปกครองหลายคน เล็งเข้าไปด้านในห้อง
กู้ถิงเฟิงเงยหน้ามองเขา
“ถ้าคุณไม่รับปาก วันนี้พวกเราจะไม่ลุกขึ้น”
“การคุกเข่าเป็นสิ่งที่พวกคุณเลือกเอง แต่จะเอามาใช้เซ็นสัญญาแทนผมไม่ได้”
“พวกเราขอโทษคุณแล้ว ยังไม่พออีกหรือ?”
ผู้ปกครองคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ เช็ดน้ำตา
“ตอนเปลี่ยนครูพวกเราสับสนเอง พวกเราคิดว่าลานราบของหมิงเต๋อสำคัญกว่า ตอนนี้ผลการเรียนของเด็กตกลงถึงขนาดนี้แล้ว ขอแค่ให้โอกาสพวกเขาอีกสักครั้ง”
ฉินฮ่าวหรานยืนอยู่ตรงปากบันได ไม่ได้เกลี้ยกล่อมให้คนลุกขึ้น จ้าวเทียนเฉิงเองก็มองเพียงหลินโม่ ราวกับกำลังรอให้เขาเลือกว่าจะเผชิญหน้ากับกล้องอย่างไร
หลินโม่เบี่ยงตัว เปิดทางตรงหน้าประตู