กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235 นายแมนจังเลย
หวังหลินหลินเห็นเขาลูบพุงพลางเรอออกมา ก็ไม่ได้เดินไปตักของกินที่โซนอาหารมาเพิ่มอีก
พอกวาดอาหารที่เหลืออยู่ไม่มากบนโต๊ะจนเกลี้ยง หวังหลินหลินก็บิดขี้เกียจแล้วพูดขึ้นว่า "พวกเราไปกันเถอะ มื้อนี้เป็นมื้อที่ฉันกินแล้วมีความสุขที่สุดในรอบสิบกว่าปีเลย"