กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174 ละอายใจเหลือเกิน
ทุกคนต่างพากันเงียบกริบอยู่อย่างนั้นราวสามนาที อารมณ์อันตื่นเต้นตื้นตันของเซียวชุนเหมยจึงค่อยๆ สงบลงบ้าง
"ให้ยายแก่คนนี้ดูหน้าดูตาให้ชัดๆ หน่อยซิ ว่ายังจำพวกเธอได้อยู่ไหม"
เซียวชุนเหมยมองดูพวกเขาด้วยสายตาลึกซึ้งและทอดยาว ก่อนจะเอ่ยชื่อทีละคนจากซ้ายไปขวา "ต้วนจื่อหมิง เฉินกวง ห่าวเยว่ ฉีลู่ลู่ หวังหลินหลิน เซี่ยกว่างคุน"