กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 ใจป้ำ
จี้ฮ่าวหรันขบฟันแน่นจนแทบแหลก ตอนนี้หานเฉินหยางได้คืบจะเอาศอกมากเท่าไหร่ เดี๋ยวถึงเวลาตายก็ยิ่งจะอนาถมากเท่านั้น
"เอาสิ" หานเฉินหยางหันกลับมาอีกรอบ "ต้องให้ดังฟังชัดเหมือนเสียงตะโกนเมื่อกี้ด้วยนะ ถึงจะสมเป็นลูกผู้ชายกล้าทำกล้ารับหน่อย"
"เพียะ!"