กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 124 แทร็กมรณะ
พอกินข้าวเที่ยงเสร็จ เขาก็ฟุบหลับอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ยาวไปจนถึงสองทุ่มกว่า ถ้าไม่ใช่เพราะห่าวเหมี่ยวโทรมาถามว่าคืนนี้ว่างไปดื่มสักสองสามแก้วไหม คงได้นอนยาวไปถึงเที่ยงคืนแน่
"อ้าว คนพวกนี้จะไปก็ไม่บอกไม่เรียกกันสักคำ" หานเฉินหยางหาวหวอด
เพื่อนร่วมงานกลับกันหมดแล้ว ประตูม้วนของร้านถูกดึงลงมา แม้แต่ไฟก็ปิดหมด รอบด้านมืดสนิท