เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 492 ข้าเป็นมหาแม่ทัพมาแต่กำเนิดจริงๆ ด้วย!
ทันทีที่เห็นงักหุ้น ตู้หนึ่งร้อยสามสิบห้ารู้สึกเหมือนตัวเองโดนสัตว์ร้ายจ้องเล่นงานอยู่ ถึงกับผวาผุดลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ แถมในใจยังคิดอยากจะเผ่นหนีไปให้พ้นๆ
แต่เพียงพริบตาต่อมา เขาก็ทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนเก้าอี้ตามเดิม
ตัวเองคงเป็นบ้าไปแล้ว ฝั่งนั้นมีแค่คนเดียวแท้ๆ
อ้อ จริงสิ ข้างหลังเขายังมีตามมาอีกสามคน
แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้น ก็นับได้แค่สี่คน ฝั่งตัวเองมีคนตั้งห้าหมื่นกว่า
จะไปกลัวมันทำห่าอะไรวะ!
อ่า ใช่สิ ตอนนี้ตัวเองก็ไม่ได้มีถึงห้าหมื่นกว่าคนแล้วนี่หว่า
แค่ปล้นฆ่าล้างเมืองแท้ๆ คนฝั่งตัวเองดันโดนซัดตายไปตั้งสี่พันกว่า ดับอนาถยิ่งกว่าพวกชาวเมืองเสียอีก น่าขายหน้าสิ้นดี
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ตัวเองก็ยังเหลือคนอีกตั้งสี่หมื่นกว่าเกือบห้าหมื่นอยู่ดี