กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 486 อัครเสนาบดีจ้าว ท่านไม่ได้เป็นโรคตาแดงหรอกหรือ
ในเมื่อราชสำนักไม่มีเงิน ก็ช่างเถอะ เราคงต้องฝืนใจรับเหมืองเหล็กนั้นไว้ทั้งหมดเอง
พูดจบประโยคนี้ เล่าเสี้ยนก็ไม่ได้สนใจดวงตาที่เบิกกว้างยิ่งกว่าไข่ไก่ของจ้าวติ่งแม้แต่น้อย แล้วพูดต่อว่า
“ขุนนางที่รัก เจ้าไม่ต้องห่วง วันหน้าหากราชสำนักมาขอซื้อเหมืองเหล็กจากเรา เราสัญญาว่าจะให้ราคาเป็นกันเองและของดีแก่พวกเจ้าแน่นอน”
“อีกอย่าง หลังจากเราขายเหมืองเหล็กได้เงินมาแล้ว เราจะจ่ายภาษีให้ราชสำนักตามกฎหมายอย่างถูกต้อง ขาดไปแม้แต่เหรียญเดียวก็ไม่มี...”
ทว่าเขายังพูดไม่ทันขาดคำ จ้าวติ่งก็พรวดพราดลุกขึ้นยืนทันที
“ฝ่าบาท...”