กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 443 ข้ามันช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี!
พอม่านผ้าผืนใหญ่ถูกดึงเปิดออก จางเอ้อร์โก่วก็พบว่าด้านหลังนั้นเป็นลานกว้างใหญ่
และที่ด้านในสุดของลานนั้น ก็มีผ้าอีกผืนหนึ่งขึงไว้เช่นกัน
เพียงแต่ม่านผืนนั้นมีภาพวาดอยู่ ดูเหมือนจะเป็นหมู่บ้านกระมัง
มองดูแล้วช่างคล้ายกับหมู่บ้านเดิมที่เขาเคยอยู่เหลือเกิน
บนเวทียังมีชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่ง กำลังถือจอบกวัดแกว่งไปมาไม่หยุด
ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนพวกเขากำลังดายหญ้าอยู่
แต่ทว่า บนเวทีเห็นอยู่ชัดๆ ว่าไม่มีต้นหญ้าสักต้น
พวกเขาทำแบบนี้มิใช่เสียแรงเปล่าหรอกหรือ!
ยังไม่ทันที่เขาจะดูเข้าใจ ก็เห็นคนเดินออกมาเพิ่มอีกคน