เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 ฝ่าบาท ทหารของเราหายสาบสูญไปในดินแดนญี่ปุ่น!
ภายในห้องทรงพระอักษร เล่าเสี้ยนนั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน โดยมีงักฮุย จ้าวติ่ง และหานซื่อจงนั่งแยกกันอยู่ทางซ้ายและขวา
ไม่นานนัก เกาหร่วนหร่วนที่ห่างหายจากเมืองหลวงไปเกือบสองปีก็เดินเข้ามาโดยมีหลิวถงป๋อเป็นผู้นำทาง
ทันทีที่เห็นเกาหร่วนหร่วน เล่าเสี้ยนแทบละสายตาไปจากนางไม่ได้เลย
ปีนี้นางอายุครบยี่สิบปีพอดี เหตุใดหลังจากตากแดดตากลมอยู่ข้างนอกตั้งสองปี กลับยิ่งดูเปล่งประกายงดงามกว่าเดิมได้เล่า?
เมื่อเห็นท่าทางตะลึงงันของเล่าเสี้ยน เกาหร่วนหร่วนก็รู้สึกยินดีในใจ แต่ก็รีบกดความรู้สึกนั้นไว้แล้วก้าวไปทำความเคารพ
“หม่อมฉันเกาหร่วนหร่วน ได้รับราชโองการจากฝ่าบาทให้ไปตรวจสอบเหมืองแร่ วันนี้กลับมาเข้าเฝ้าเพื่อกราบทูลรายงานผลการดำเนินงานเพคะ”