เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 เจ้าก็แค่ซิ่วไฉ่กระจอก มีค่าให้ข้ารู้จักชื่อด้วยหรือ
ได้ยินเสียงพวกผู้หญิงรอบข้างคุยกัน ทั้งสองคนก็รู้สึกเหนื่อยใจเหลือเกิน
แต่จะยอมให้ลู่โหยวเดินนำหน้าพวกตนก็ไม่ได้จริงๆ
แค่พูดตามตำแหน่ง ลู่โหยวก็เป็นแค่รองทูต มีที่ไหนให้รองทูตเดินนำหน้าหัวหน้าคณะทูตกัน
ยังรู้จักที่ต่ำที่สูงกันอยู่ไหมเนี่ย
อีกอย่าง ถ้าพวกตนไม่ได้ยินเสียงสาวๆ เม้าท์กัน จะยอมให้ลู่โหยวเดินนำหน้าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถือเสียว่าช่วยปูทางให้คนรุ่นหลัง
แต่ตอนนี้ดันได้ยินเต็มสองหูเสียอย่างนั้น
ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าพวกตนยอมหลีกทางให้จริงๆ มันจะไม่เท่ากับยอมรับกลายๆ หรือไงว่าพวกตนเป็นแค่ผักต้มเหี่ยวๆ สองหัว
ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนนอกจากจะเดินเชิดหน้าอยู่ข้างหน้าต่อไปแล้ว ยังเชิดคางสูงขึ้นกว่าเดิมอีกหน่อยด้วย