กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 1405 เรื่องของฉือโหยว พูดยากจริง ๆ
หลี่เป่าเถียนส่ายหน้า “ฉันมีแค่สองเม็ดนั้น ใครออกจากบ้านแล้วพกยาถ่ายพยาธิเยอะ ๆ กัน แต่เพื่อนร่วมงานของเรามี พวกเขาอยู่...”
ถังเหอโบกมือ “พวกเขาเอาตัวรอดได้ไหม?”
“ได้ การเอาตัวรอดกลางป่าเป็นวิชาบังคับของทีมสำรวจเรา”
ถังเหออดมองหวังเจี้ยนกั๋วไม่ได้ ตอนช่วยเขาในต้าซิงอันหลิ่งครั้งก่อน ไม่เห็นหมอนี่มีฝีมือเอาตัวรอดกลางป่าอะไรเลย
หวังเจี้ยนกั๋วท้องเสียจนแทบลุกไม่ขึ้น ยังฝืนคอพูด “พี่ นั่นมันต้าซิงอันหลิ่งกลางฤดูหนาวนะ ต่อให้โยนทาร์ซานเข้าไปก็ต้องคุกเข่าเหมือนกัน!”
พอพูดแบบนี้ก็ดูไม่ผิดนัก
หญิงชราส่ายหน้าแล้วพูดต่อ หลี่เป่าเถียนทำหน้าอ่อนใจ