กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 1085 ผู้ชายของฉันกลับมาแล้ว
ตอนมู่ฮวาฮวาเพิ่งเห็นทุ่งดินดำกว้างสุดสายตาจากบนรถไฟ เธอตื่นเต้นจริง ๆ
ตื่นเต้นจนหลับไม่ลง ตื่นเต้นจนน้ำตาไหล อยากกระโดดลงไปกลิ้งในทุ่งนั้น ที่ไหนมองเห็นเป็นนา เธอก็อยากได้หมด ต่อให้เหนื่อยตายก็อยากปลูก
ความรู้สึกแบบนี้เป็นเรื่องปกติ คนที่มาจากภาคใต้ซึ่งภูเขามากที่ราบน้อย พอเห็นผืนดินดำกว้างใหญ่ของตงเป่ยครั้งแรก สัญชาตญาณชาวนาที่ฝังอยู่ในกระดูกก็ย่อมถูกปลุกขึ้นมา
แต่รถไฟวิ่งต่อไปหลายชั่วโมง ผ่านหมู่บ้านเมืองเล็กแล้วก็ยังเป็นผืนดินดำราบเรียบไร้ขอบเขต มองนานเข้าก็เริ่มชิน
ปลูกไม่ไหวหรอก ปลูกยังไงก็ไม่หมด