ตอนที่ 1078 ถึงเวลาที่เราต้องกลับบ้านแล้ว

ตอนที่ 1078 ถึงเวลาที่เราต้องกลับบ้านแล้ว

ตอนชายคนนั้นหันมา ถังเหอเกือบคิดจริง ๆ ว่าเขาคนนั้นกลับมาแล้ว กำลังตบไหล่ตนอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า สหายตัวน้อย ทำได้ดี เรายังไม่สำเร็จ ต้องพยายามต่อไป

ถังเหอไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาไหลเต็มหน้า คุณรู้ไหมว่าพวกเราคิดถึงคุณแค่ไหน

รวงข้าวสุกแล้วสุกอีกนับพันครั้ง ประชาชนก็รอคอยมานับพันปี

คำว่า “ทรงพระเจริญ” ในที่สุดก็ไม่ได้เป็นคำสรรเสริญจักรพรรดิเท่านั้นอีกต่อไป

ถังเหอเช็ดน้ำตา จับมือคนตรงหน้าเขย่า แล้วถอนหายใจยาว

ถ้าเป็นคุณจริง ๆ ก็คงดี ขอเพียงโบกมือ พวกเราย่อมพร้อมแบกวัตถุระเบิดแรงที่สุด วิ่งไปยังจุดอันตรายที่สุด