กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 1004 เจ้า คุกเข่า โขกหัว
ยายฉางถอนหายใจยาว
“หนีไปแล้วก็ช่างเถอะ ฟ้ามืดแล้ว ป่านนี้นางคงออกจากเทือกเขาต้าซิงอันหลิ่งไปแล้ว”
ถังเหอส่ายหน้า ถึงเมื่อครู่จะมึนงง แต่ยังจำบางอย่างได้เลือน ๆ
ความลับใหญ่ที่สุดของตัวเองถูกคนอื่นถามออกไปแล้ว
ลองคิดดู ถ้านายกำความลับใหญ่ที่สุดของคนเกิดใหม่ไว้ในมือ นายจะยอมปล่อยหรือ
ไม่หรอก ไม่มีทาง ตัวเขาเองคือขุมทรัพย์ก้อนมหึมา
ต่อให้เป็นปีศาจก็คงตัดใจไม่ลง
เพราะฉะนั้นผู้หญิงชื่อปี้หรานคนนั้นยังไม่หนี และคงหนีไปไม่ไกล
แล้วนางจะซ่อนอยู่ที่ไหน