กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 458 [ซ้อมผู้วิเศษจนขี้แตก]
ถังเหอมองชายแก่ตัวแห้งรูปร่างประหลาดตั้งแต่หัวจรดเท้า
อย่างอื่นยังพอได้ มีแต่รอยยิ้มพิกลบนหน้า ทำให้เขาหงุดหงิด เหมือนอีกฝ่ายมั่นใจว่าจะจัดการเขาได้
“ใช่ ฉันถังเหอ มีอะไร?”
คนแก่ถามแปลก ถังเหอตอบแบบนี้ก็ไม่ผิด
บทสนทนาแบบนี้แทบเท่ากับ “มองอะไร” “มองแกแล้วไง”
ถ้าประโยคที่สามปิดไม่ลง ก็มีแนวโน้มจะลงมือ
คนแก่ยิ้มประหลาดกว่าเดิม “สมกับเป็นผู้มีวาสนาหนา มิน่าท่านเซียนบ้านยายฉางถูกนายฆ่า นางยังหัวเราะได้สามเสียง!”