ตอนที่ 324 [เป้ย]

ตอนที่ 324 [เป้ย]

ยามพลบค่ำ มองอะไรก็เห็นราง ๆ ไม่ชัด

ยังไปไม่ถึงป่านอกหมู่บ้าน ก็ได้ยินเสียงสวบสาบเบา ๆ กับเสียงกัดเคี้ยวอาหาร

พวกเขาล้วนเป็นพรานมีประสบการณ์ จึงอ้อมไปด้านข้างลม แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไป

แต่พอไปถึงหลุมพักหิมะนอกป่าแล้วชะโงกดู ก็สูดลมหายใจเย็นเฮือก

หมาป่าหลายสิบตัวล้อมกองหนู ก้มหน้ากินกันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ละตัวพุงกลม

หนูหลายพันตัวที่กองไว้ตรงนี้หายไปเกินครึ่งแล้ว

ที่แปลกที่สุดคือ หมาป่าพวกนี้แทบไม่มีความดุร้ายเหมือนฝูงที่แย่งเหยื่อ ราวกับพวกมันรู้อยู่ก่อนว่าตรงนี้จะมีอาหาร