กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 306 [งั้นเราไปล่าหมาป่ากันเถอะ]
ชายมองโกลหลายคนยังมีท่าทีอาลัยอาวรณ์ เหมือนยังดื่มกันไม่สะใจ
ชาวเลี้ยงสัตว์บนทุ่งหญ้ากับชนเผ่านักล่าที่อาศัยลึกในภูเขาแทบไม่ต่างกัน
ทุ่งหญ้าโล่งเวิ้งว้าง ภูเขาลึกห่างไกล ล้วนเงียบเหงาเกินบรรยาย จะบอกว่าหลายชั่วคนยังแทบไม่เห็นคนแปลกหน้าสักคนก็อาจเว่อร์ไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ห่างจากความจริงนัก
พอมีแขกมา แถมมาทีเดียวหลายคน แล้วยังดื่มเก่งกันพอสมควร ทุกคนจึงดีใจแทบบ้า
ถ้าเป็นไปได้ พวกเขาคงอยากกรอกเหล้าจนแขกนอนอยู่ที่นี่ไม่กลับไปอีกเลย
ชายร่างใหญ่ที่เหมือนจะชื่อบาเทอร์พูดว่า “ไม่ต้องรีบวันนี้ก็ได้มั้ง ต้องรออันดาหานคนนั้นด้วย
ข้ายังขี่ม้ากลับบ้านไกลหลายสิบลี้ ไปเอาเหล้าดีมาโดยเฉพาะเลยนะ”
“เหล้าอะไร?”