กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 252 [หนุ่มคนนี้มีน้ำใจ]
ความเร็วของรถไฟเพิ่มขึ้นแล้ว คนพวกนั้นถูกทิ้งห่างออกไปเรื่อย ๆ ถึงขั้นมีคนพยายามเกาะรถไฟตามมา
นี่มันรถไฟโดยสารนะ จะเกาะขึ้นมาได้ยังไง ยังไม่ทันเกาะติดก็เกือบถูกล้อเหล็กหนีบเข้าเสียแล้ว เจ้าหน้าที่รถไฟจึงเป่านกหวีดพร้อมด่าคนพวกนั้นไม่หยุด
อู่กู่เหลียงหัวเราะร่วน โบกมือออกไปนอกหน้าต่าง “ลาก่อนนะครับ!”
ถังเหอเองก็โล่งใจขึ้นมา
ยุคนี้การเดินทางยังไม่สะดวก ไม่มีแม้แต่ทางด่วน วิธีเดินทางที่สะดวกและรวดเร็วที่สุดก็คือรถไฟ เว้นเสียแต่ว่าคุณชายคนนั้นจะมีปีก ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางตามพวกเขาทัน
ส่วนพอกลับถึงบ้าน ฮ่า ๆ กลับมาถึงถิ่นของตัวเองแล้ว ต่อให้เป็นคุณชายมาจากไหน ถ้าทำให้โมโหขึ้นมาก็ฝังลงเขาได้เหมือนกัน