กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 212 [ออกเดินทางไกล]
สีหน้าปู่ฉินทำให้ใจถังเหอกระตุก เขารีบถามอย่างระวัง “ปู่ฉิน เป็นอะไรครับ?”
ปู่ฉินจิบชา โบกมือ “อยากไปก็ไป เป็นพรานสักชีวิต อย่างไรก็ควรได้ล่าเสือสักตัว!”
ถังเหอถอนหายใจโล่ง “เห็นสีหน้าปู่ ผมนึกว่าไม่เห็นด้วยเสียอีก!”
ปู่ฉินยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
ความจริงในใจกลับรู้สึกฝาดเล็กน้อย หากถังเหอล่าเสือได้จริง ก็คงเหมือนลูกนกโตเต็มวัยแล้วบินจากรัง พอปล่อยมือก็ไปเลย เด็กคนนี้เรียนฝีมือแทบทุกอย่างแล้ว ต่อไปคงไม่ต้องพึ่งเขาอีก
คนแก่ยิ่งอายุมาก ยิ่งต้องการความรู้สึกว่าตัวเองยังมีคนต้องการ เพราะมันทำให้รู้สึกว่า เพียงแก่ลง ไม่ใช่หมดประโยชน์
แต่จะให้เขาถ่วงขาถังเหอได้อย่างไร