กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 460 ขอบเขตหลอมรวม?
สุดสายตาไม่เหลือภูเขาสูงต่ำให้เห็นอีกแล้ว
ไม่เหลือแม้แต่สายน้ำคดเคี้ยว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพลังชีวิตแม้เพียงน้อยนิด
มีเพียงที่ราบสีดำไร้ขอบเขต ซึ่งส่งกลิ่นไหม้เกรียมฉุนจมูกปนกลิ่นคาวเลือด
ผืนดินดำเกรียม พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยแยกขนาดมหึมาสานไขว้กัน
สายลมพัดพาฝุ่นสีดำ ส่งเสียงคร่ำครวญแผ่วต่ำ
ซากศพกระจัดกระจายทั่วพื้น? ภายใต้การทำลายล้างอย่างสิ้นซากเช่นนี้
แม้แต่ซากศพก็ยังกลายเป็นสิ่งที่ได้แต่ใฝ่ฝัน
ส่วนใหญ่คือผู้ที่ระเหยเป็นไอไปในพริบตาจากความร้อนสุดขีดและแรงปะทะ หรือถูกพลังงานบ้าคลั่งกระหน่ำจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน
มีเพียงซากศพส่วนน้อยที่กระจัดกระจายบนผืนดินไหม้เกรียง ราวกับตุ๊กตาขาดวิ่นที่ถูกโยนทิ้งตามใจ