เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 454 เหยียบกระดูกศพพวกเจ้า ก้าวออกจากที่นี่
“โฮก——!!!”
เสียงคำรามของกองทัพวิญญาณผู้วายชนม์ ซึ่งเจือทั้งความเจ็บปวด จิตอาฆาต และความปรารถนาจะเข่นฆ่าอย่างบริสุทธิ์ใจ ฉีกความเงียบชั่วครู่ของหุบเขาหงส์ร่วงในพริบตา
พวกมันไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรจากสำนักเมฆาคล้อยอีกต่อไป หากเป็นหุ่นเชิดที่ถูกขับเคลื่อนด้วยไอมรณะที่เย็นเยียบและวารีทมิฬอันประหลาด รู้เพียงการเข่นฆ่าเท่านั้น
พวกมันไม่สนใจอุปสรรคจากแขนขาที่ขาดวิ่น ลากร่างเน่าเปื่อยไปข้างหน้า โบกสะบัดศัสตราที่ขึ้นสนิม ก้าวเดินด้วยท่วงท่าแข็งทื่อแต่รวดเร็ว
“ซี้ด… นี่มัน…”
ราชันอสูรเกล็ดครามที่ยึดครองยอดเขาหินทางทิศตะวันออก ดวงตาตั้งเย็นเยียบของมันเผยความตะลึงที่ยากจะปกปิดเป็นครั้งแรก
ลิ้นสีแดงฉานของมันแลบเข้าออกอย่างรวดเร็ว สัมผัสได้ถึงไอมรณะกับจิตอาฆาตที่อบอวลในอากาศอย่างเข้มข้นจนชวนคลื่นไส้ มันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความสงสัยที่แทบไม่อยากเชื่อว่า
“พวกเรา…ต่างหากที่เป็นเผ่าอสูร ผู้เล่นกับเลือดเนื้อและควบคุมวิญญาณผู้วายชนม์ ใช่หรือไม่?
วิธีชั่วร้ายที่ลบหลู่ผู้ตาย พลิกความเป็นความตายเช่นนี้…