กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 406 ถอนพิษ
หลายเดือนต่อมา
โม่จื่อมองข่าวสารที่รวบรวมมาได้ แล้วโบกมืออย่างหงุดหงิด
“ไม่มีสักข่าวที่ใช้ได้! ข้าให้พวกเจ้าไปตามหาศิษย์สำนักสู่ซาน แล้วพวกเจ้าหอบอะไรกลับมากัน!”
“อะไรคือ ‘น่าจะเป็นศิษย์สำนักสู่ซาน’ กัน!?”
“ข้าใจดีกับพวกเจ้ามากเกินไปใช่หรือไม่”
เสียงของโม่จื่อดังกึกก้องดุจฟ้าร้อง เบื้องหลังมีสายฟ้าฟาดผ่าน
เหล่าศิษย์ไม่กล้าส่งเสียง เพราะกลัวจะทำให้อีกฝ่ายโกรธ จนต้องพบจุดจบที่ดวงจิตวิญญาณดับสูญ
ผ่านไปครู่หนึ่ง โม่จื่อจึงค่อย ๆ ระงับโทสะลง
ที่จริงในใจเขาก็เข้าใจดีว่า ใต้หล้าแห่งหนึ่งนั้นกว้างใหญ่เพียงใด