กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 398 มีเพียงเจ้าและข้า
หากเป็นเมื่อก่อน ใครกล้าพูดเช่นนี้
ตี้หนี่ว์เฟิ่งคงส่งอีกฝ่ายไปหาย่าทวดนานแล้ว
เพียงแต่ตอนนี้ ทุกครั้งที่ตี้หนี่ว์เฟิ่งคิดจะลงมือ
นางก็นึกถึงคำกำชับของหลี่เสวียนเซียวขึ้นมาอีก
นางทำได้เพียงข่มกลั้นความโกรธ กำหมัดเดินกลับไป
ใบหน้าของผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มยังเปื้อนเลือดหมีขาว เดิมทีก็ผิวขาวอยู่แล้ว พอยิ้มจึงดูชวนขนลุกอยู่บ้าง
“เฮ้ แม่นาง อย่าเย็นชาขนาดนั้นสิ ยังไงข้าก็ช่วยชีวิตเจ้าไว้”
ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มยื่นมือออกไป หมายจะคว้ามือตี้หนี่ว์เฟิ่ง
เมื่อตี้หนี่ว์เฟิ่งสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่พุ่งเข้ามา ร่างกายของนางก็ขยับตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ