กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396 ผู้ขวางข้า ตาย!
เสียงลมหวีดหวิวก้องอยู่ข้างหู
ชั่วขณะที่ออกมาจากแดนลี้ลับ เทพโชคลาภก็รู้สึกมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง
นางรู้สึกเพียงว่าเวลาในแดนลี้ลับยาวนานเป็นพิเศษ ราวกับผ่านไปทั้งชีวิต
เมื่อนางลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นกลับเป็นคนกลุ่มหนึ่งที่มีเจตนาร้าย
“สหายเต๋า ในแดนลี้ลับได้สมบัติล้ำค่าอะไรมาอย่างนั้นหรือ?”
หลี่เสวียนเซียวกวาดตามอง
ผู้บำเพ็ญเพียรที่เป็นหัวหน้าลูบเคราพลางกล่าวว่า
“สหายเต๋า เจ้าเห็นไหมว่าพวกเรารออยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว ไหน ๆ ก็เอาออกมาให้ทุกคนได้ชมเป็นบุญตาหน่อยสิ”
“นั่นสิ”