กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 344 ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าดูแปลก ๆ
เจ้าอารามชิงเฉิงมองศพศิษย์ที่ตายไปกว่าสิบร่าง สีหน้ามืดครึ้ม
เขาถือกระบี่สีเขียวไว้ในมือ แล้วพุ่งเข้าโจมตีหลี่เสวียนเซียวอีกครั้งทันที
“รนหาที่ตาย!”
หลี่เสวียนเซียวรีบคว้ากระบี่ประจำกายที่ตกอยู่บนพื้น
มือเพิ่งแตะกระบี่ ประกายเย็นเยียบสายนั้นก็พุ่งเข้ามารวดเร็วราวดาวตก แฝงพลังดุจอสนีบาต ฟาดกระแทกกระบี่ในมือหลี่เสวียนเซียวอย่างหนักหน่วง
ชั่วพริบตา เสียงดังสนั่นใสกังวานก็ดังขึ้น กระบี่สองเล่มปะทะกันกลางอากาศ เกิดประกายไฟนับไม่ถ้วน
หลี่เสวียนเซียวรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ส่งผ่านตัวกระบี่มา มันซัดเขากระเด็นออกไปอีกครั้งในพริบตา
เจ้าอารามชิงเฉิงมองพิษที่กำลังลามอยู่บนตัวกระบี่ แล้วแค่นเสียงดูแคลน
“ลูกไม้ตื้น ๆ!”