กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 340 เศษเดนสำนักสู่ซานกลับมาแก้แค้นแล้ว!
ไป๋จิ่งมองหลี่เสวียนเซียวเดินเข้ามาหานางทีละก้าว ใบหน้าของเขาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นท่ามกลางแสงตะวัน
บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มลำพองใจ
ไป๋จิ่งมองหลี่เสวียนเซียวอย่างเหม่อลอย
เพราะเหตุใด?
เขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
นี่เป็นภาพลวงตาหรือ?
ไป๋จิ่งพยายามลุกขึ้น
คนเราจะรู้จักทะนุถนอมก็ต่อเมื่อสูญเสียไปแล้ว
ไป๋จิ่งเข้าใจความหมายของประโยคนี้แล้ว