กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 310 รวมพลที่จงโจว
ขนปีกของราชันอสูรชื่อเซียวค่อย ๆ ลุกไหม้ ทุกครั้งที่ขนปีกมอดไหม้ เพลิงแท้ชื่อเซียวก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
ราชันอสูรชื่อเซียวยืนอยู่กลางทะเลเพลิง หวนคิดถึงบทสนทนากับผู้เฒ่าสุขสำราญเมื่อหมื่นปีก่อน
“........”
ภายในสวนบุปผา
ราชันอสูรชื่อเซียวเด็ดบุปผาอสูรดอกหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ
“ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้หาได้ยากในแดนอสูรบูรพาร้าง”
“หากอยากชม ข้าก็ยกให้เจ้า” ผู้เฒ่าสุขสำราญพูดส่ง ๆ
“อย่าว่าแต่ดอกนี้เลย ต่อให้เจ้ายกดอกไม้ทั้งสระให้ข้าแล้วจะเป็นไรไป” ราชันอสูรชื่อเซียวหัวเราะ
“เมื่อเรื่องสำเร็จ ข้าจะยกดินแดนหนึ่งโจวของเผ่ามนุษย์ในแดนอสูรบูรพาร้างให้เจ้า”