กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 286 โจรชั่ว อย่าหนีไป
หลี่เสวียนเซียวเช็ดน้ำตา
ในเวลาเดียวกัน
หลังเขาของสำนักศึกษา เสียงสนดังดุจคลื่นคำราม
เงาร่างที่ยืนไพล่มืออยู่ของจางฮ่าวหรานทอดยาวท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดง
เสียงหายใจและเสียงหัวใจเต้นของมหาบัณฑิตตระกูลซูด้านหลังดังก้องดุจกลองศึก
“ตั้งจิตให้ฟ้าดิน ตั้งชะตาให้ปวงประชา สืบทอดศาสตร์อันสูญสิ้นของปราชญ์บรรพกาล เปิดศักราชสันติสุขให้หมื่นชั่วคน……”
ข้อนิ้วของซูเจี่ยขาวซีดราวน้ำค้างแข็ง ในใจพลันพลุ่งพล่านด้วยความฮึกเหิม
อารมณ์นั้นเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขาอ่านถึงวรรคสุดท้ายที่ว่า เปิดศักราชสันติสุขให้หมื่นชั่วคน
พลังเที่ยงธรรมในอกของซูเจี่ยขึ้นถึงขีดสูงสุด เขาแทบกดข่มลมหายใจภายในกายไว้ไม่อยู่