กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272 หยุดนะ! พวกเจ้าอย่าสู้กันอีกเลย
อาเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานลึกซึ้ง “ศิษย์พี่รอง ที่จริงคนที่ข้าชอบมาตลอดคือท่าน!”
“ตอนนี้เจ้าพูดเรื่องพวกนี้ไปแล้วจะมีความหมายอะไร?”
“มีสิ!!”
“ข้าแค่อยากบอกท่านว่า ข้ารักท่าน! ข้ารักแค่ท่าน” อาเหยากล่าว
อู๋ซิวมองหญิงงามใต้แสงจันทร์ แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ความรู้สึกบางอย่างพลันผุดขึ้นในใจ อู๋ซิวรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย
สายตาของเขาหยุดลงบนริมฝีปากแดงระเรื่อของอาเหยา
วันนี้ริมฝีปากคู่นั้นดูเย้ายวนเป็นพิเศษ
อู๋ซิวอดใจไม่ไหว โอบกอดอาเหยาแล้วจูบลงไป