กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 เสด็จแม่ล้วนคิดเพื่อเจ้า
“ทูลฮองเฮา นี่คือฎีกาของวันนี้พ่ะย่ะค่ะ”
กำแพงวังสีชาดสูงเสียดเมฆ กระเบื้องเคลือบบนยอดกำแพงสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายสีทอง
ขณะนี้ สตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมหงส์กำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งเอน
เรือนร่างของนางดูเกียจคร้านยิ่งนัก เส้นผมยาวดำขลับดุจน้ำตกแผ่สยายอยู่บนตั่งเอน ยิ่งขับให้ท่วงท่าของนางดูเกียจคร้านมากขึ้น
นางเอนกายพิงหมอนบนตั่ง มือข้างหนึ่งวางพาดขอบตั่งอย่างตามใจ
เมื่อได้ยินเสียงรายงาน นางเพียงขยับแพขนตาเล็กน้อย แต่ยังมิได้ลืมตาขึ้นทันที
กิริยาเชื่องช้าของนางประหนึ่งความรุ่งเรืองและความวุ่นวายทั่วทั้งวังแห่งนี้ เป็นเพียงฉากละครที่ไม่เกี่ยวข้องกับนาง