กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121 ข้าเป็นเจ้าสำนักสู่ซานจริง ๆ
หมู่บ้านในโลกมนุษย์
หลังนักพรตหลิงซวีตื่นขึ้นมา เขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายที่อยู่ในสำนัก
ช่วยไม่ได้ สำนักสู่ซานสงบสุขเกินไปจริง ๆ
เป็นอีกวันที่แสนสงบสุข
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เอาจริง ๆ การเป็นเจ้าสำนักสู่ซานนี่ค่อนข้างน่าเบื่อ
แต่ละวันไม่มีงานเป็นชิ้นเป็นอันให้เขาจัดการสักอย่าง
ด้วยเหตุนี้ งานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนักพรตหลิงซวีจึงเป็นการปลอมตัวแล้วออกไปเดินเล่นตามที่ต่าง ๆ
วันนั้น นักพรตหลิงซวีมายังเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเหมือนเช่นเคย