กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 ครบกำหนดสามปีแล้ว
“แค่ก ๆ ๆ!”
เซียวหรานได้พบมารดาของตน
เขาคิดว่าตนเองคงตายไปแล้ว
เพราะเขาไม่ได้พบมารดามาหลายปีแล้ว
หากมารดาเห็นสภาพเขาในวันนี้ นางคงผิดหวังมากแน่
“หรานเอ๋อร์ หรานเอ๋อร์...”
ท่ามกลางเสียงเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซียวหรานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“ท่านพ่อ...ข้า ข้ายังมีชีวิตอยู่หรือ?”
เวลานี้ใบหน้าของเซียวเฉิงซานซูบโทรม ราวกับแก่ชราลงไปเจ็ดแปดสิบปีในชั่วข้ามคืน