กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 เจ้าอยู่ตรงนี้อย่าไปไหน
“น้องสาว เจ้าดูสิ สายฝนถือกำเนิดจากฟ้า แล้วสิ้นสุดลงบนผืนดิน
ทิวทัศน์ที่ฝนแต่ละหยดได้เห็นล้วนแตกต่างกัน ระหว่างทางนั้นจะไม่ใช่ชีวิตได้อย่างไร”
เฟิ่งหลิวหลีถามด้วยความเป็นห่วง “พี่ชาย เป็นอะไรไปหรือ? ทำไมจู่ ๆ ถึงรำพึงขึ้นมาเช่นนี้”
“ไม่มีอะไร แค่รู้ว่าต้องแยกจากเจ้าแล้ว วันที่เราต้องจากกันใกล้เข้ามาเหลือเกิน ทำให้ข้าอดเศร้าไม่ได้”
ซ่างกวนสุยอวิ๋นถอนใจ แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นอีกว่า
“น้องสาว ไปกับข้าเถอะ กลับนครอู๋ซ่างของข้า ที่นั่นพวกเราสองพี่น้องจะใช้ชีวิตอย่างอิสระและมีความสุขตลอดไป ดีเพียงใด!”
“แต่...แต่ข้าเป็นศิษย์สำนักสู่ซาน ข้ายังมีครอบครัว ข้าทำแบบนั้นไม่ได้”