กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 พวกเจ้าสองคนต่างหากที่รักกันจริง
“ศิษย์พี่หลี่ ในที่สุดท่านก็ออกมาแล้ว ข้ารอท่านตั้งนานแน่ะ”
เจียงลั่วสุ่ยเดินเข้ามาอย่างกระตือรือร้น ทำท่าสนิทสนมจะคล้องแขนหลี่เสวียนเซียว
แต่หลี่เสวียนเซียวพลิ้วกายหลบไปเสียก่อน
“ศิษย์น้องเจียง มาหาข้ามีธุระอะไร?”
เจียงลั่วสุ่ยไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย กลับยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ไม่มีธุระแล้วข้ามาหาศิษย์พี่หลี่ไม่ได้หรือ?”
ว่ากันตามตรง เจียงลั่วสุ่ยหน้าตางดงามจริง ๆ
ใบหน้าน้อย ๆ งามประณีตราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ทั้งละเอียดเนียนและเกลี้ยงเกลา ราวกับเพียงแตะเบา ๆ ก็จะสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของผิวอ่อนละมุน