ตอนที่ 142 แพทย์นั้น สิ่งสำคัญคือจิตเมตตาและศิลปะแห่งจรรยา

ตอนที่ 142 แพทย์นั้น สิ่งสำคัญคือจิตเมตตาและศิลปะแห่งจรรยา

เสี่ยวโต้วจื่อดึงชายเสื้อของเสี่ยวซู่ไว้แน่น ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำด้วยความโกรธ เธอชี้ไปที่หวงลู่ลู่แล้วตะโกนเสียงดังว่า “เธอคนนี้แหละ! บ่ายวันนั้นฉันไปที่สถานีอนามัยเพื่อเอายาให้นางทาให้คุณยาย ระหว่างทางฉันเห็นกับตาเลยว่าเธอคุยกับลุงเอ้อร์โก่ว! หมอหวงพูดว่า ‘เสียงของพี่สาวเซี่ยไพเราะมาก ต่อให้ตอนนี้เจ็บคอ แต่เวลาพูดก็ยังนุ่มนวล เหมือนมีขนนกมาเขี่ยที่ใจเลย’ แล้วยังพูดอีกว่า ‘พี่สาวเซี่ยรักสะอาด ชอบน้ำในลำธารเล็ก ๆ ที่ท้ายหมู่บ้านมาก มันใสดี ช่วงที่พระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน ท้องฟ้าเริ่มเป็นสีแดง เธอชอบไปเดินเล่น ซักของอะไรทำนองนั้น บอกว่าตอนนั้นเงียบสงบ ไม่มีใครมารบกวน’ เธอพูดแบบนี้จริง ๆ ฉันไม่ได้โกหก!”