กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 13 ตราบใดที่ฉันไม่รู้สึกอับอาย คนที่อับอายก็คือคนอื่น
จี้หวยชิงเก็บถุงช้อปปิ้งทั้งหมดไว้ในกระโปรงหลังรถ ส่วนเซี่ยจืออี้คล้ายนกกระทาตัวน้อยที่กำลังตื่นตระหนก นางเดินตามหลังเขาไปอย่างเหี่ยวเฉา แม้แต่แสงจันทร์ยังรู้สึกทิ่มแทงสายตา
นางลังเลอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่ง
จริง ๆ แล้วนางอยากนั่งเบาะหลังมากกว่า แต่พอคิดขึ้นมาได้ว่าทำแบบนั้นมันปิดบังพิรุธได้ไม่เนียนเอาเสียเลย จึงตัดสินใจกัดฟันนั่งที่นั่งข้างคนขับ
จี้หวยชิงไม่ได้พูดอะไร เซี่ยจืออี้แอบชำเลืองมองเขาที่กำลังขับรถ เห็นสีหน้าของจี้หวยชิงยังคงเรียบเฉยตามปกติ ดูไม่ออกว่ามีความผิดปกติอะไร นางจึงลอบถอนหายใจในใจอย่างโล่งอก
แค่ก ก็เป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว ก็น่าจะ...ไม่เป็นไรหรอกมั้ง...ใช่ ไม่เป็นไร!