ตอนที่ 10 ประหนึ่งว่าเป็นห่วงจนใจจะขาด

ตอนที่ 10 ประหนึ่งว่าเป็นห่วงจนใจจะขาด

ประตูสวนค่อย ๆ ปิดลง สวนผู่ที่กว้างขวางดูเงียบเหงาลงในพริบตา เหลือเพียงเธอ กับแมวส้มอ้วนพีที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ตัวหนึ่ง—เฉินผี

เซี่ยจืออี้ค่อย ๆ ดื่มยาที่อุณหภูมิพอเหมาะจนหมด รสขมทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอย่นยับยู่ยี่ รีบควานหาลูกอมเปลือกส้มแห้งจากถุงกระดาษใบเล็กมาอมไว้ เธอเริ่มสำรวจ “อาณาเขต” ที่ชั่วคราวนี้ที่เป็นของเธอ

เมื่อไม่มีจี้หวยชิงคอยอธิบาย สมุนไพรเหล่านั้นในสายตาของเซี่ยจืออี้ก็กลับไปแปลกหน้าเหมือนเดิม เธอทำได้เพียงใช้ความทรงจำ พยายามแยกแยะว่าพุ่มไหนคือจี๋เกิ่ง แผ่นไหนคือม่ายตง เธอนั่งอยู่ใต้ระเบียง มองดูแสงแดดเคลื่อนที่ไปทีละน้อย ทำให้เงาทอดยาวและหดสั้นลง เวลาที่นี่ดูเหมือนจะไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้าเป็นพิเศษ

เซี่ยจืออี้หยิบสมุดบันทึกออกมา เขียนข้อความสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค: