กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ตถาคต” มีแววตาลึกซึ้งอย่างยิ่ง
มองกวนอิมอยู่นาน ในที่สุดก็พยักหน้าเอ่ยว่า:
“ได้!”
กวนอิมก้าวขึ้นไป เก็บศพของซุนหงอคงอย่างเงียบ ๆ!
ครั้นกลับไปถึงป่าไผ่ม่วงแล้ว
เมื่อปล่อยออกมาอีกครั้ง กลับพบว่าศพของซุนหงอคงกลายเป็นปราณต้นกำเนิดโดยตรง ลอยไปยังป่าไผ่ม่วงที่ส่งเสียงกรอบแกรบ ในที่เดิมเหลือเพียงห่วงรัดศีรษะวงเดียว!
กวนอิมนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
นางก็ไม่รู้ว่า กระบองห่วงทองสารพัดนึกของซุนหงอคงถูก “ตถาคต” เอาไป หรือกลายเป็นความว่างเปล่าไปในฝ่ามือนั้นโดยตรง……
……
นอกเขต