กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อินโซ่วพลันจมดิ่งสู่ห้วงครุ่นคิด
เขารู้เพียงว่าของสิ่งนี้ต้องเป็นของดีอย่างแน่นอน จึงใช้ความคิดอย่างหนักหน่วงสะกดปราบมันไว้ ไม่ยอมให้บรรพจารย์เต๋าหงจวินนำมันไป!
แต่ถ้าถามเขาจริง ๆ ว่าจะใช้มันอย่างไร…
อินโซ่วถึงกับหนักใจอยู่ชั่วขณะ
ยามนี้ พระแม่ผิงซินพลันยิ้มขึ้น
มองอินโซ่วแล้วเอ่ยพลางหัวเราะ:
"ตี้ซิน ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ใช่หรือที่อยากถอดฐานะสมบัติสูงสุดแห่งวาสนาเผ่ามนุษย์ของตราประทับคงถง?"
"แล้วหลอมสร้างสมบัติสูงสุดแห่งวาสนาขึ้นใหม่อีกชิ้นหนึ่ง?"
"เศษเสี้ยวแผ่นหยกสร้างสรรค์นี้เป็นภาชนะรองรับมหามรรคา แม้ชิ้นนี้จะเล็กไปสักหน่อย แต่กลับเป็นวัสดุที่เหมาะสมที่สุดสำหรับรองรับวาสนาวิถีมนุษย์…"
อินโซ่วได้ยินดังนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์ในดวงตาก็สั่นไหว