กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครู่ต่อมา
สีหน้าของเจียอิ่นและจุ่นถีต่างมีอาการห่อเหี่ยวสิ้นหวัง
ในใจถึงกับเกิดความคิดพิลึกพิลั่นขึ้นมา:
“เรายังจะก่อตั้งพุทธศาสนาแยกออกมาอีกหรือไม่?”
เดิมทีวางแผนไว้ดีมาก...
อาศัยโอกาสก่อตั้งพุทธศาสนาแยกออกมา ไม่เพียงหลุดพ้นพันธนาการของสำนักเสวียนเหมินและได้วาสนาบุญกุศล แต่ยังต้องอาศัยตอนกล่าวคำสัตย์ต่อวิถีสวรรค์ยื่นมือของพุทธศาสนาเข้าไปในยมโลกอีกด้วย
วัฏสงสารหกภพและนรกสิบแปดขุมสำคัญกับพวกเขายิ่งนัก!
มหาวิถีของเจียอิ่นและจุ่นถีคือความดับสูญและความว่างเปล่า...
ที่เรียกว่าสี่สิ่งล้วนว่างเปล่าก็เป็นเช่นนี้
แต่เมื่อถึงเวลาที่จะเผยแผ่ศรัทธาพุทธศาสนาในภายหลัง คงจะใช้สิ่งนี้ชักนำสรรพชีวิตให้เข้าสังกัดสำนักจริง ๆ ไม่ได้กระมัง?