เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำพูดของอริยะจุ่นถีนั้นช่างมีพลังยั่วยวนใจ...
หลังทุกคนฟังจบ ผู้ที่จิตใจไม่มั่นคงถึงกับอดพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้
น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความน้อยใจอาฆาต
แววตาที่อริยะจุ่นถีมองหยวนสื่อเทียนจุนก็เป็นเช่นนั้น!
ยามไม่ต้องการพวกเรา โลกตะวันตกก็กลายเป็นนอกรีตตะวันตก มิใช่สายสืบทอดแท้แห่งสำนักเต๋า... แต่พอถึงเวลาที่พวกเราอยากจากไป กลับเริ่มขัดขวางอย่างแข็งกร้าว ปากก็เรียก “คนทรยศ” ทุกคำ?
แท้จริงแล้ว ในใจเจียอิ่นและจุ่นถีต่างก็รู้ดี
เหตุผลแท้จริงที่พวกเขาได้รับปราณม่วงหงเหมิง มิใช่เพียงเพราะความเมตตาของบรรพจารย์เต๋าหงจวิน... หากแต่เป็นเพราะบรรพจารย์เต๋าหงจวินต้องชดใช้กรรมสัมพันธ์กับฟ้าดินตะวันตก!
เขาประลองกับบรรพชนมารหลัวโหว ทำลายตะวันตกยับเยิน
หรือจะสะบัดก้นเดินจากไปเฉย ๆ?
หากเป็นเช่นนั้น