กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อินโซ่วพลันหัวเราะลั่นขึ้นมา
ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งเล็กน้อยต่อคำเตือนด้วยความปรารถนาดีของประมุขทงเทียน!
ถึงแม้อินโซ่วจะไม่มีทางลืมอย่างแน่นอน แต่การที่ประมุขทงเทียนเอ่ยเตือนได้ ก็เห็นได้ถึงความหมายของการยอมรับ
จึงยกมือคารวะประมุขทงเทียนทันที แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า:
“ขอบคุณอริยะทงเทียนที่เตือน!”
“วางใจเถิด ข้าจะไม่มีทางลืมมหาเซียนเจิ้นหยวนเป็นแน่... แต่นี่ก็ไม่ใช่เพราะสนิทสนมกับอริยะทงเทียนมากกว่าหรอกหรือ ข้าย่อมต้องมาชวนอริยะทงเทียนก่อนอยู่แล้ว!”
“อีกสักครู่ข้าจะไปหามหาเซียนเจิ้นหยวน!”
ประมุขทงเทียนได้ยินคำนี้ ก็รู้ชัดว่าอินโซ่วพูดจาหวานเชื่อม
ในใจก็รู้สึกเบิกบานขึ้นมา!
แต่ปากกลับดุพลางหัวเราะว่า: