เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินไท่อีถอนหายใจเช่นนั้น
เจ้าแม่หนี่ว์วาขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยถามกลับเบา ๆ ว่า:
“ในเมื่อเป็นการทำลายของล้ำค่า เจ้าจะมอบระฆังโกลาหลนี้ออกไปทำไมอีก?”
ไท่อีนิ่งเงียบไปทันที
จากนั้นก็ได้ยินเจ้าแม่หนี่ว์วาเอ่ยเบา ๆ ว่า:
“เขาบำเพ็ญเพียรมาได้นานแค่ไหน ได้ระฆังโกลาหลมานานแค่ไหน การที่ใช้พลังอานุภาพได้ถึงเพียงนี้ก็นับว่าหายากมากแล้ว ย่อมเทียบกับเจ้าซึ่งเป็นเจ้าของที่ถือกำเนิดมาพร้อมกับระฆังโกลาหลไม่ได้..."
ในดวงตาของไท่อีมีสีครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้า
“นั่นก็จริง...”
“แต่ราชันมนุษย์ผู้นี้ยังห่างไกลจากพี่ชายของข้ามากนัก!”
เขามองร่างของอินโซ่วที่ถูกโจมตีอย่างบ้าคลั่ง พลางถอนหายใจในใจ เป็นไปตามที่อินโซ่วคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้... ไท่อีถือว่ามอบระฆังโกลาหลให้เขาแบบกึ่งผลักกึ่งยอม