กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในเวลาเดียวกัน
ดวงตาของบรรพชนเผ่าอูเสวียนหมิงพลันสว่างวาบ พร้อมหัวเราะอย่างสดใสไร้ความกังวล
"ฮ่าๆ..."
"ตี้ซิน ข้ารู้ว่าเจ้าต้องไม่เป็นไร!"
จากนั้นพลังแห่งการสะกดข่มของระฆังโกลาหลก็แผ่กระจายออกไปราวระลอกคลื่น
ตัวอริยะจุ่นถีเองก็ชะงักเล็กน้อย แล้วทะลวงพันธนาการนี้ออกไปได้ ทว่าธรรมกายทองของเขากลับเสียเวลามากกว่า!
บรรพชนเผ่าอูเสวียนหมิงเห็นดังนั้นก็กระหน่ำหมัดสุดกำลังออกไปทันที
"กึก..."
แขนทองทั้งสามข้างหักพร้อมกัน!
อริยะจุ่นถีเจ็บใจสุดขีดในทันที ตะโกนด้วยความโกรธ